Blog

'Kerstmis 1962"

31. De Porceleyne fles

De Porceleyne fles

Ik ben zelf een grote fan van Echt Delftsblauw. De kleuren en de motieven zijn prachtig. Het blauw herken je altijd en overal. Toen ik in Sint Petersburg op een rommelmarkt was ( Udelnaya) werd mijn oog ineens getrokken een bepaald soort blauw op een kraam. Daar stond een hele stapel kerstborden van de enige overgebleven Delftsblauw fabriek. Ik heb ze alle 12 gekocht en dacht, ik ga me later wel druk maken over hoe ik het allemaal mee naar huis krijg.

De Porceleyne Fles (sinds 1919 “De Koninklijke Porceleyne Fles”) is internationaal bekend als Royal Delft. Het is een aardewerkfabriek, opgericht in het jaar 1653 in Delft en tegenwoordig ook als museum te bezoeken. Royal Delft is de enige overgebleven fabriek in Delft van de ± 32 plateelbakkerijen die in de 17e eeuw ontstonden. Nog steeds wordt het wereldberoemde Delfts Blauw aardewerk hier volledig met de hand beschilderd volgens eeuwenoude tradities. Je herkent De Porceleyne fles aan het flesje op de achterkant. Ook kun je zien welke schilder een stuk gemaakt heeft en in welk jaar. Dat maakt de Delftsblauw stukken extra interessant. Zo zijn er bij mij in de winkel stukken uit 1932, 1947, 1945 enz.

Het Delfts Blauw aardewerk ontstond aan het einde van de 16e eeuw als goedkoop alternatief voor het blauw-witte Chinese porselein, dat alleen door de aller rijksten gekocht kon worden. Het Delfts Blauw werd in korte tijd zeer populair en beleefde een bloeiperiode in de periode 1650-1750, toen er in Delft een honderdtal aardewerkfabrieken actief waren. De Delftse keramiekschilders Isaac Junus, Frederik van Frytom en Arie de Milde wisten de kwaliteit van hun producten tot ongekende hoogte te brengen. Hun eindproducten zijn ware kunstwerkjes. Door nieuwe schilder- en baktechnieken zorgden ze steeds weer voor verrassingen. Helaas werd de industrie omstreeks 1800 weggevaagd door goedkoper aardewerk uit met name Engeland, regio Staffordshire. Daar maakte men gebruik van een moderne techniek namelijk ‘Transferware’ of anders gezegd: plakplaatjes.  Tegenwoordig is er nog maar één fabriek in Delft die ‘echt’ Delfts blauw produceert, dat is De Porceleyne Fles/ Royal Delft. Nederanders hebben weinig belangstelling voor Delfts blauw. Maar ik houd stug vol want ik vind het prachtig

Carmen

30. Mijn moeder had een fruitschaal……

Mijn moeder had een fruitschaal op een voet, die fruitschaal was een aantal malen lelijk gelijmd, de lijm was bruin geworden. Toch gooide mijn moeder de fruitschaal niet weg. Waarom niet? Ik ben het haar vergeten te vragen. Wat ik wel weet, dat ik de fruitschaal mooi vond ondanks al die beschadigingen. Het was Société Céramique decor Carmen, wit met hemelsblauwe bloemen en vlinders, wonderschoon en oud. Altijd stond deze kapotte fruitschaal bij ons op tafel. Er stond trouwens wel meer kapot servies bij ons thuis. Een Delftsblauwe dekselpot van mijn moeders opa, een aantal kapotte Keulse potten en nog veel meer. In de winkel wil ik geen kapotte spullen, maar thuis kan het me niet schelen. Beiden hebben een ereplaats.

Servies op de bodem van de Gothenburg

29. Het verhaal van decor ‘Ostindia” van RÖrstrand Sweden

“Ostindia”

Vandaag een groot deel van het Ostindia servies in de webwinkel gezet. Dat is een heel populair servies wat ik nooit eerder in de winkel gehad heb. Na zes jaar is het zover; ik heb het kunnen inkopen. Hoewel het servies nog steeds verkocht wordt, bij diverse servieszaken, willen de dames toch het oude servies, dat is mooier en dunner. En dat heb ik in de winkel.

Het decor ‘Ostindia’ is door Rörstrand Sweden geïntroduceerd in 1932. Het decor is nagemaakt van een porseleinfragment dat gevonden is op het, in 1745, gezonken schip “Swedish East Indiaan Götheborg”. Het blijft één van Rörstrands beste verkochte ontwerpen. Het decor is recent onderscheiden met  “Servies van de eeuw” in Zweden. Er is een replica van het schip gemaakt en dat is behoorlijk indrukwekkend. In het ruim bevond zich een hele lading Chinees servies en dat heeft Rörstrand in 1932 als inspiratie gebruikt.

Mijn zus en ik

28. Over het derde Servies

Over het derde Servies

Ver voordat ‘tweedehands’, ‘vintage’ en ‘recyclen’ een trend was, hield mijn zus Ineke, zich er al mee bezig. Ineke ontdekte dat veel prachtige serviezen op zolders en in kelders stonden te verstoffen.

Serviezen die jarenlang het pronkstuk van families waren geweest, bleken na het overlijden van de oorspronkelijke eigenaren overbodig en verdwenen naar de zolder van de erfgenamen.

het derde Servies is door Ineke in 1989 gestart. Vanuit de garage van onze ouders in Muiderberg, verkocht ze haar servies. Toen ik  in 1990 een huis kocht met een winkel aan de Sint Nicolaasstraat in Amsterdam, kon ze in een ‘echte winkel”  aan de slag. In het centrum van Amsterdam, een betere locatie konden wij ons niet wensen. Maar halverwege de jaren 90 werd het centrum overspoeld door heroïne junks, psychiatrische patiënten en zwervers die zonder geld en onder invloed op straat zwierven.  Mijn zus kreeg nauwelijks nog een normale klant in de winkel, men meed het gebied. In 2000 verhuisde ze naar de loods naast mijn ouders in Oosthuizen, Noord-Holland. Ook de 280 m2 kwam daar snel vol te staan.

Toen mijn zus in 2008 uitgezaaide eierstokkanker bleek te hebben, was duidelijk dat ze dit niet zou overleven. Het jaar daarop werd  bij mij borstkanker geconstateerd. Toen bleek dat we beiden een erfelijk gen te hebben voor borst- en eierstokkanker. Ik had gunstigere kansen om te overleven omdat er nog geen uitzaaiingen waren. In die periode bespraken we wat er met de winkel moest gebeuren. We spraken af dat ik de winkel zou voortzetten in Rotterdam waar ik woonde.  Daar moest nogal wat voor gebeuren; ik werkte bij de Gemeente Rotterdam en ging ineens een winkel starten?!

Mijn man en mijn zus hebben me hierin enorm gesteund. Eerst zochten we een pand en daarna ben ik gestart met de spullen van mijn zus. Ze pakte iedere keer een aantal dozen voor me in als ik bij haar kwam. Ik werkte vanaf juni 2011 zeven dagen, 3 bij de gemeente en 4 in de winkel.  Maar het voelde niet als werken, ik had er belang bij de winkel tot een succes te maken. Ineke is in maart 2012 aan haar ziekte overleden, maar gelukkig niet voordat ze had gezien dat de winkel opende.

Inmiddels ben ik 60 en drijf de winkel fulltime met alles erop en eraan. Van een webshop tot export met diverse landen. Ik ben gestopt met werken bij de gemeente en doe er alles aan om mensen duidelijk te maken dat oud servies mooi is en een verhaal met zich meebrengt. Omdat ik gedreven ben,  begint dat al aardig te lukken. Mijn zus zou trots op mij zijn.

Het feit dat mijn kinderen mij als serieuze zakenvrouw zijn gaan zien, is een kroon op mijn werk.

 

Doos, whisky set

27. Recyclen tot de laatste snik

Misschien  vraagt u zich af waarom u uw bestelling in een gebruikte doos, verpakt in krantenpapier ontvangt en niet in een speciaal gemaakte doos van het derde Servies en mooi inpakpapier?

Het idee van duurzaam ondernemen is nadrukkelijk één van mijn doelstellingen. Ik verkoop oud servies omdat er zoveel is en omdat het mooi is. Aan oude spullen zit een verhaal en het geeft al direct sfeer. Waarom nieuwe spullen kopen als die al in overvloed geproduceerd zijn en ruimschoots beschikbaar op de markt?

De grondstoffen zijn  gewonnen en hoeven niet opnieuw te worden gevonden.  Mijn artikelen verstuur ik om die reden in gebruikte dozen en gebruikt papier (kranten). Ik haal de kleine dozen bij de supermarkt of ik krijg ze van de mensen die mij een servies komen aanbieden. De dozen die 10 kg servies moeten houden en naar een ander deel van de wereld worden verstuurd, haal ik bij Renes in Barendrecht, een afvalrecycling bedrijf.

Het ziet er dus niet al te gelikt uit als u een luierdoos met oude kranten binnen krijgt, maar daar moet je doorheen kijken. De inhoud is hopelijk wel geheel naar wens.

 

 

Johnson Brothers

26. Wat heeft u zelf voor servies?

In de winkel wordt mij nog wel eens gevraagd wat ik zelf mooi vind of wat ik zelf thuis voor servies heb.

Ik heb thuis maar één servies, en dat heet ‘Old Britain Castles’ van Johnson Brothers, made in England.

De hoofdkleur is bruin en de plaatjes van de kastelen zijn ingekleurd. Ik heb een zwak voor dit soort servies, het wordt ook wel English Transferware genoemd ( servies met plakplaatjes). Het doet me denken aan de ingekleurde ansichtkaarten van vroeger, mijn oma had daar een heel plakboek mee vol.

 

Dit servies is er ook in rood, blauw en groen. Maar ik heb bruin, omdat dat in de winkel niet verkoopt. Ik zou wel gek zijn om een servies mee naar huis te nemen wat goed in de markt ligt,  dat verkoop ik liever.

Maar toch vind ik mijn bruine servies prachtig! Ik heb een houten eettafel en niets staat daar beter op dan een bruin servies, dat zouden meer mensen moeten gaan begrijpen.

Muttertag 1975

25. Moederdag

Wat is dat ‘Moederdag’? 

 Ahhhh, wat leuk die mooie borden met al die dierenmoeders met hun kroost! Daar word je toch helemaal blij van. Een mooi cadeau om aan je moeder te geven voor Moederdag.

Wat is  de oorsprong van Moederdag?

Moederdag werd al in het klassieke oudheid gevierd. In Griekenland werd de Rhea, de grote Moeder der Goden, vereerd. De katholieke kerk vereert Maria, de moeder van Jezus,al eeuwenlang. In de zeventiende eeuw werd in Engeland de ‘Moeder Zondag’ gevierd. Dit was de zondag voor Pasen waarop bedienden terug naar huis gingen om hun moeder te bezoeken. Ze brachten ook een speciale cake voor haar mee. In Amerika startte Julia Ward How de voorloper van Moederdag met een grote publiciteitscampagne voor een dag die in het teken moest staan van pacifisme en ontwapening door vrouwen.  In 1907 werd Moederdag pas echt populair in Amerika. Anna Marie Jarvis haar eigen moeder ging eren omdat ze tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865) voor medicijnen en andere goederen voor moeders zorgde. In 1914 besloot de Amerikaanse president Woodrow Wilson dat elke tweede zondag in mei voortaan de nationale feestdag zou zijn. Mother’s day in Amerika werd al snel commercieel. Anna Marie Jarvis  zag dit met lede ogen aan….

Moederdag wordt  in Nederland vanaf 1922 gevierd op de tweede zondag van mei. De Koninklijke Maatschappij voor Tuinbouw en Plantkunde was de initiatiefnemer. Men zag een commerciele kas om meer bloemen te verkopen. Tot de Tweede Wereldoorlog bleven taart en bloemen de traditionele Moederdagcadeaus. Toen we rijker werden kwam daar ook huishoudelijke apparatuur bij.  Daar is dan weer niet iedere moeder blij mee.

 

slachtverbod 1918

24. Herdenkingsbord ‘Slachtverbod 1918’

Uitgelicht

Gedenkbord Slachtverbod 1918

Plateelbakkerij Ivora, uit Gouda

Achterkant gemerkt 134 Ivora 140RA

 

Direct na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog startte een periode waarin de moeizame distributie van voedsel centraal stond. Minister Posthuma belast met voedseldistributie en verantwoordelijk voor de levensmiddelenindustrie moest veel impopulaire maatregelen nemen. Al in 1916 ging het brood op de bon. Vanaf februari 1917 voerde hij verdere voedselrantsoenering in voor onder andere, melk, aardappelen, peulvruchten, koffie en boter. Doordat de hoeveelheid beschikbaar veevoer steeds kleiner werd liep de aanvoer van goedkoop varkensvlees steeds verder terug. Ook slechte aanvoer en allerlei andere maatregelen waren debet aan een dreigend ontstaan van schaarste aan slachtvee. Daarom vaardigde de minister in 1918 een slachtverbod uit. De regering had prijzen vastgesteld voor het slachtvee. Echter de veehouders vonden die prijzen veel te laag. Gevolg was dat er steeds minder aanbod was en dat de illegale handel en slachtingen toenam. Ook werd de kwaliteit van het vlees er niet beter op. Honden en katten werden ook geslacht voor consumptie. Van het beschikbare vlees werd de zogenaamde eenheidsworst gemaakt door de slagers. De onvrede van de slagers en veehouders werd geuit door middel van spotprenten in de media.*

Musea die dit gedenkbord in de collectie hebben zijn het Nederlands Openluchtmuseum, het Nederlands Militair Museum en het Rijksmuseum te Amsterdam.

 

*Informatie via www.vers-inspiratie.nl

Art deco vaas

23. Chinees begrijpt er niets van en bestelt 30.000 stuks

Omdat ik een account heb geopend op Alibaba ( de Chineze Marktplaats) werd ik over een aantal producten benaderd door een meneer uit China. Hij wilde informatie over kwaliteit, prijs en grootte. Het ging om Engelse hondenbeelden van Arthur Wood van rond 1925, een grote glazen Art Deco vaas uit 1930 en antiek servies van het Franse merk Limoges. Nadat ik hem extra foto’s had gestuurd, de grootte van de producten had doorgegeven en informatie over de verzendkosten, deed hij zijn bestelling:

30.000 paar Engelse honden

20.000 vasen

10.000 x een geheel koffie servies Limoges

Ik knipperde met mijn ogen toen ik het las en begon in de volgende mail omstandig uit te leggen dat dit niet mogelijk was, maar dat hij het natuurlijk zelf in China kon laten namaken. Daarna heb ik niets meer van hem gehoord.

In China gaat men anders om met het begrip ‘antiek’. Hier betekent het dat iets minimaal 100 jaar oud is. Op Alibaba blijkt antiek een product wat makkelijk in productie genomen kan worden.

 

"Hier waakt' aangeklede poes

22. Fan van de bordjes “hier waakt” met poes

Eens in de zoveel tijd komt er een mevrouw in de winkel, speciaal voor mijn ‘Hier waakt’ bordjes. Dit zijn mijn eenling bordjes met een beeldje van een dier erop. Onhandig maar wel leuk. Mevrouw heeft samen met haar partner een dierenzwerfopvang in Istanbul. Er werken veel vrijwilligers voor haar en daar neemt ze dan een cadeautje voor mee. Nu wil het geval dat mijn “Hier waakt” bordjes met poezen haar absolute favoriete item is. Soms koopt ze er 3 of 4 tegelijk om cadeau te doen. Ik heb weer veel poezenbeeldjes ingekocht om voor haar de mooiste bordjes te maken!